W deszczową noc przed drzwiami sierocińca młoda kobieta zostawia w kartonowym pudle niemowlę i szybko się oddala. Od tamtego wydarzenia mija sporo czasu. Porzucony chłopiec, któremu nadano imię Leoś, ma dziś 12 lat, a jego największą pasją są wynalazki. Całe noce i dnie spędza na doskonaleniu swoich projektów, ale za każdym razem, kiedy wydaje się, że już jest blisko celu, następują komplikacje, które niweczą misternie przygotowany plan, ale nie zapał chłopca. Niezmordowany dwunastolatek nie traci wiary w swoje wynalazki i stale coś udoskonala. Przychodzą jednak takie chwile, kiedy i on zaczyna wątpić w swój sukces i wtedy wpada w złość, zwłaszcza że nie udaje mu się również zrealizować marzeń o zastępczej rodzinie. Leoś ma już na swym koncie ponad setkę rozmów o adopcję, ale kolejne spotkania z potencjalnymi rodzicami kończą się kompletnym fiaskiem. Wystraszeni jego szalonymi pomysłami uciekają przed małym wynalazcą, ku rozpaczy samego zainteresowanego, który tak naprawdę jest dobrym i wrażliwym dzieciakiem, a nie urwisem i nicponiem jak go postrzegają. On tylko chciałby zmienić cały świat, żeby ludziom żyło się łatwiej: próbuje więc wdrażać swoje projekty ruchomych chodników, latających samochodów czy urządzeń do robienia idealnych kanapek, niestety, z marnymi efektami. Uczestnictwo Leona w targach wynalazków ma zmienić jego życie. Zamierza zaprezentować swoje największe osiągnięcie - maszynę czasu.
(fot. PAT)

Komentarzy: 3

Pseudonim: