Panoptykon to model więzienia, a zarazem sposobu nadzoru, wymyślony przez braci Jeremy'ego i Samuela Benthamów pod koniec XVIII wieku. Cechą odróżniającą panoptykon od innych miejsc odosobnienia jest możliwość permanentnej obserwacji osadzonych tak, by nie wiedzieli, czy i kiedy są obserwowani.
Paweł, pochodzący z małego miasteczka student socjologii, ma poważne problemy z ukończeniem pracy magisterskiej. Wszystko przez sąsiadów z pokoju w akademiku, którzy zamiast nauką zajmują się nieustannym popijaniem i balowaniem. Zdesperowany chłopak postanawia wynająć mieszkanie, by spokojnie dokończyć pisanie pracy. Przypadek sprawia, że trafia się niezwykła okazja. Tajemniczy konserwator antyków oferuje mu wynajęcie mieszkania za darmo. Nieznajomy ma jeszcze kilka warunków: nie wolno palić, pić, przyjmować kobiet i wchodzić do białego pokoju, w którym znajdują bardzo delikatne i cenne przedmioty. Paweł nie zastanawia się długo. Jedyny minus nowej sytuacji to czasowy "celibat" spowodowany rozłąką z jego atrakcyjną dziewczyną. Początkowo wszystko układa się znakomicie. Praca magisterska pod tytułem "Tożsamość i społeczeństwo. Socjologia nadzoru społecznego" szybko nabiera rumieńców. Jednak wkrótce zaczynają się problemy. Jedna z sąsiadek coraz częściej potrzebuje jego pomocy, odwdzięczając się za każdym razem wielodaniowymi posiłkami i istną lawiną słów, od której Paweł nie potrafi się uwolnić. Jednocześnie chłopak czuje się obserwowany przez innych sąsiadów.

Komentarzy: 0

Pseudonim: