"Miło jest żyć normalnie" - w ustach Samanthy Geimer to banalne zdanie nie brzmi jak stereotypowy wypełniacz ciszy podczas nudnego przyjęcia czy korporacyjnego spotkania integracyjnego. Ta kobieta, której spora część życia przebiegła nienormalnie, umie jak mało kto docenić wartość spokojnego życia rodzinnego, zwyczajnej pracy, pozornie monotonnego rytmu codzienności, płynącej z dala od fleszy paparazzich, mikrofonów wścibskich dziennikarzy, plotek brukowej prasy i złośliwych sąsiadów. Zdarzeniem, które na zawsze zaciążyło na losach Samanthy, była sesja zdjęciowa u Romana Polańskiego, zakończona gwałtem reżysera na trzynastoletniej wówczas dziewczynce. Tak przynajmniej interpretuje to zdarzenie pokrzywdzona. Amerykański sąd również nie uznał, że była to tylko niewinna zabawa, i w 1978 roku wytoczono Polańskiemu proces. Reżyser zawarł ugodę z prokuraturą, lecz przed ogłoszeniem wyroku uciekł z USA. W rezultacie wystawiono za nim list gończy i od tej pory artysta skrupulatnie unikał zarówno samych Stanów Zjednoczonych, jak i państw, z których możliwa była jego ekstradycja do tego kraju. Pomimo to Polański został 26 września 2009 roku zatrzymany na lotnisku w Zurychu i aresztowany, choć podczas jego wcześniejszych pobytów w Szwajcarii nikt nie nastawał na jego wolność.

Film dokumentalny "Samantha i Roman - opowieść z Hollywood" jest w zasadzie zapisanym na taśmie filmowej wywiadem z Samanthą Geimer, przeprowadzonym w 1998 roku przez Marka Kowalka - Polaka pracującego w Anglii, również dla tamtejszej telewizji.
(fot. Reuters)

Komentarzy: 1

Pseudonim: