„Pieśni z drugiego piętra” to kino symboliczne, surrealistyczne, w czystej formie. Symboliczność i surrealizm rządzą całością przedstawionego świata. Próżno przykładać tutaj miarę logiki opowieści czy zasadności motywów. Obraz Roya Anderssona, zainspirowany dziełem peruwiańskiego poety Cesara Vallejo, to zarazem refleksja nad społeczną i psychologiczną sytuacją współczesnego człowieka. Film składa się z rozgrywających się jakby w nieco zwolnionym tempie 46 prostych scen, pozornie ze sobą niepowiązanych, opartych na wolnych skojarzeniach, będących metaforą ludzkości na przełomie wieków. Nie ma tu bohaterów w tradycyjnym rozumieniu, choć niektóre postaci powracają w innych ujęciach. Andersson nie tworzy spójnej historii, a raczej apokaliptyczną wizję dzisiejszego świata. Powoli, właściwie niezauważalnie, rzeczywistość zamienia się w chaos, popada w szaleństwo. Akcja rozgrywa się w różnych miejscach (w mieszkaniach, biurach, szpitalu, na lotnisku, w barze) w ciągu jednego wieczoru, podczas którego dochodzi do dziwnej serii wydarzeń: wyrzucony z pracy urzędnik zostaje upokorzony przez swojego szefa, zagubiony imigrant pada ofiarą ulicznej napaści, magik popełnia błąd w czasie występu, a całe miasto dusi się w gigantycznym korku. Wątkiem spajającym wszystkie opowieści jest historia Kalle, który w nadziei uzyskania pieniędzy z ubezpieczenia podpalił swój sklep z meblami. Kalle odwiedza w szpitalu psychiatrycznym syna poetę, spotyka się z przyjacielem, który sprzedaje krucyfiksy, uważając, że na ten towar po 2000 roku będzie duży popyt.
(fot. PAT)

Komentarzy: 4

Pseudonim: